Byzantijnse icoon, Keizer Constantijn de Grote en zijn moeder keizerin Helena flankeren het Ware Kruis van Jezus Voorwoord In het artikel ' Pasen 2021 (dl.1), de betekenis van de voorstelling van het kruis in de vroegchristelijke wereld '   (21 maart 2021) schreef ik: " over de geschiedenis van Helena die het kruis terugvindt, schrijf ik later. " Welnu, die toezegging vul ik met onderstaand artikel na vijf jaar in! Als voorschot op het paasartikel van dit jaar loont het de mo

Gravure van het schutsblad van een uitgave van Ovidius ’ Metamorfosen , 1632    voorwoord: een enkele opmerking over de tentoonstelling en het boek van Ovidius. Het uitgangspunt van de tentoonstelling Metamorfosen in het Rijksmuseum is het boek Metamorfosen  van de Romeinse dichter Publius Ovidius Naso. De oorspronkelijk Latijnse titel is: Metamorphoseon Libri: Boeken over gedaanteverwisselingen. Ons woord ' metamorfose ' is afgeleid van het Grieks μεταμόρϕωσις : metamorph

Opschrift op de boog: LASATE OGNI SPERANZA OVOI CHENTRATE :   LAAT VAREN ALLE HOOP, JIJ DIE HIER BINNENTREEDT Ik heb geen gegevens kunnen vinden over deze miniatuur.     Voorwoord Het uitgangspunt van dit artikel zijn twee rivieren in de De Goddelijke Komedie: de Lethe en de Eunoë, waarbij ik vooral met de Lethe een persoonlijke binding voel (daarover later). In feite gaat het om een vrij onbekend en klein deel van De Goddelijke Komedie, dat wel heel essentieel is. Wanneer

Miniatuur in een Franstalige uitgave van de Decamerone, onbekende Vlaamse kunstenaar uit de tijd van Filips de Goede (1396-1467) De miniatuur brengt twee cruciale scènes uit de geschiedenis van Nastagio in beeld: aan de linkerzijde wordt hij hovaardig  afgewezen door de dochter van Paolo Traversaro en aan de rechterzijde doodt een ruiter op een zwart paard een jonge vrouw. Zij wordt besnuffeld door de honden van de ruiter. Inleiding Het verhaal over Nastagio en de dochter van

Carel Fabritius, detail van Het puttertje, Mauritshuis, Den Haag     Inleiding Een paar weken geleden schreef ik op deze blog over de distelvink en de symbolische betekenis die de vogel heeft in de christelijke kunst. De distelvink eet vooral zaden van distels. Daaraan dankt de vogel zijn naam, in het Latijn: Carduelis carduelis. Het rode, ‘ bloedende ’ kopje van de distelvink werd op verschillende manieren in verband gebracht met het lijden van Jezus en meer in het bijzonder